برای
چاپ تیراژ 750 تا عملكرد مطلوب داشت و بعداز آن نقش بروی سطح چاپی
چاپ نمی شد. در ايران برای نخستين بار چاپ سنگی را ميرزا صالح شيرازی در تبريز به راه انداخت. ميرزا صالح كه از سوی دولت ايران براي فراگيری هنرهای جديد به اروپا فرستاده شد، در سال 1250 قمری در بازگشت به ایران يك دستگاه
چاپ سنگی با خود به تبريز آورد. چاپخانه سنگی اول در تهران و بعد در اصفهان و سپس ساير شهرهای ايران راه اندازی شد و بيش از 50 سال تنها روش چاپ در ايران بود و تا اواخر دوره قاجاریه، آنچه در ايران به چاپ می رسید، از چاپ سنگی استفاده می شد. هشت سال قبل از ورود چاپ سنگی به ايران چاپ سربی نيز راه اندازی شده بود، اما به دلیل هزينه و زحمت زياد، بعد از آمدن چاپ سنگی، كنار گذاشته شد و سال ها بعد در اواخر دوره قاجاریه مجددا حروف سربی مورد استفاده قرار گرفت. طريقه چاپ سربی روش ساده ای بود: كاغذ روی صفحه ای متشكل از حروف برجسته سربی و آغشته به مركب فشرده می شد و بر اثر فشار، حروف بر صفحه كاغذ نقش مي بست. در روزنامه حروف چينیي نخست به صورت دستي انجام می شد، اما بعدها اين كار با دستگاه هايی مثل «لاينو تايپ»، صورت پذيرفت. دستگاه حروفچينی خودكاری لاينوتايپ در سال 1886 ميلادی ساخته شد و سرعت چاپ افزایش يافت. پيشرفت فناوری كم كم باعث شد دستگاه حروفچينی سربی از رده خارج و جايش را به دستگاه الكترونيكي دهد.